Το σογιάλευρο (SBM) είναι η κύρια πηγή πρωτεΐνης στις δίαιτες των χοίρων λόγω της υψηλής θρεπτικής αξίας και των βιοδραστικών ενώσεων. Ωστόσο, η υψηλή περιεκτικότητα σε SBM στις δίαιτες βρεφικής και τελικής επεξεργασίας μπορεί να επηρεάσει την εντερική λειτουργία λόγω αντιθρεπτικών παραγόντων.

Σκοπός: Αυτή η μελέτη αξιολόγησε τις επιδράσεις της αύξησης των επιπέδων SBM στις δίαιτες βρεφικών και τελικής επεξεργασίας χοίρων στην απόδοση ανάπτυξης, τα χαρακτηριστικά των κοπράνων και τα χαρακτηριστικά του σφαγίου.

Μέθοδοι: Διεξήχθησαν έξι δοκιμές σίτισης για την αξιολόγηση της αυξημένης περιεκτικότητας σε SBM στη διατροφή κατά τη διάρκεια των φάσεων βρεφικής, ανάπτυξης και τελικής επεξεργασίας. Συνολικά 2.889 χοίροι τρέφονταν με δίαιτες με διαβαθμισμένα επίπεδα SBM, διατηρώντας παράλληλα παρόμοια ενέργεια και τυποποιημένα περιεχόμενα αμινοξέων πεπτικού ειλεού. Μετρήθηκαν η απόδοση ανάπτυξης, η αποτελεσματικότητα της τροφής, η ξηρά ουσία των κοπράνων (βρεφική) και τα χαρακτηριστικά του σφαγίου (τελική επεξεργασία).

Αποτελέσματα: Η αύξηση του ποσοστού σογιάλευρου (SBM) σε χοιρίδια πρώιμου απογαλακτισμού (~10 kg) μείωσε τη μέση ημερήσια αύξηση βάρους, την κατανάλωση τροφής και το τελικό σωματικό βάρος, γεγονός που υποδηλώνει ότι τα υψηλά επίπεδα σογιάλευρου ενδέχεται να επηρεάσουν αρνητικά την απόδοση σε νεαρότερα χοιρίδια. Σε ελαφρώς βαρύτερα χοιρίδια απογαλακτισμού (~13,5 kg), η αύξηση του σογιάλευρου μείωσε κυρίως την κατανάλωση τροφής, χωρίς να επηρεάσει τον ρυθμό ανάπτυξης ή την αποδοτικότητα της τροφής. Κατά τη φάση της ανάπτυξης (~43 kg), η υψηλότερη συμμετοχή σογιάλευρου βελτίωσε την αναπτυξιακή απόδοση και την αποδοτικότητα της τροφής σε σιτηρέσια με βάση το καλαμπόκι. Ωστόσο, όταν τα σιτηρέσια περιείχαν DDGS (αποξηραμένους κόκκους αποστακτηρίων με διαλυτά συστατικά), η αύξηση των επιπέδων σογιάλευρου δεν βελτίωσε περαιτέρω την απόδοση. Στο τελικό στάδιο πάχυνσης (~102 kg), το επίπεδο συμμετοχής του σογιάλευρου δεν είχε καμία επίδραση στην αναπτυξιακή απόδοση ή στα χαρακτηριστικά του σφαγίου, ανεξάρτητα από το αν τα σιτηρέσια βασίζονταν στο καλαμπόκι ή στα DDGS.

Συμπέρασμα: Το βέλτιστο επίπεδο συμμετοχής του σογιάλευρου εξαρτάται από το στάδιο παραγωγής και τη σύνθεση του σιτηρεσίου. Η υψηλότερη συμμετοχή σογιάλευρου επηρέασε αρνητικά την απόδοση στα νεαρά χοιρίδια απογαλακτισμού, βελτίωσε την αποδοτικότητα της ανάπτυξης κατά τη φάση της πάχυνσης και είχε ελάχιστη επίδραση στο τελικό στάδιο της πάχυνσης.

Η υψηλή περιεκτικότητα σε σογιάλευρο στις δίαιτες των χοίρων μπορεί να μεγιστοποιήσει τις επιδράσεις στη φάση ανάπτυξης, αλλά έχει αμελητέες επιδράσεις στις φάσεις βρεφικής και τελικής επεξεργασίας.